تازه ترين ساخته سينمايي مجيد قاري زاده هم اكنون در آخرين مرحله  تدوين قرار دارد. قصه فيلم درباره سه جوان است كه از دوران كودكي با يكديگر دوست اند و رابطه عاطفي عميقي بين آنها برقرار است. اين سه نفر هر يك در جامعه با مشكلاتي مختلف روبه رو هستند، با اين حال، هر يك از آنها تلاش دارد تا با ايثار و فداكاري، مشكل دوستان خود را حل كند. اين خط اصلي قصه فيلم را تشكيل مي دهد و در نهايت، اين مشكلات با ياري سه طرف حل مي شود.
فيلمنامه «پسران آجري» را قاري زاده با همكاري محمد هادي كريمي نوشته و اصغر رفيعي جم مدير فيلمبرداري آن است. ابوالفضل پورعرب، پوريا پورسرخ، بهنوش طباطبايي، فرزاد فرزين، تيرداد كيايي، شراره دولت آبادي، مارال فرجاد و اميد زندگاني بازيگران اصلي اين فيلم هستند. تدوين فيلم را حسن حسندوست انجام مي دهد.
فيلم در گرماي دو ماه خرداد و تير، در تهران، شمال و بم فيلمبرداري شد. ۷۰ درصد داستان فيلم در تهران اتفاق مي افتد. بخشي از داستان فيلم هم كه به بازماندگان زلزله بم اختصاص دارد، در آن منطقه كار شده است. شنيده ها حكايت از آن مي كند كه فيلمنامه چند سال قبل نوشته شد، اما در دوران رونق ساخت فيلم هاي جوانانه جلوي دوربين نرفت. قاري زاده معمولاً ملودرام هاي خانوادگي كارگرداني مي كند و اين بار در «پسران آجري»، اين ملودرام خانوادگي با مضموني اجتماعي تركيب شده است. نام فيلم اشاره اي به يكي از ديالوگ هاي فيلم دارد كه توسط سه جوان اصلي فيلم گفته مي شود. آنها در پاسخ به سؤال كساني كه درباره محل زندگي شان مي پرسند، به اين نكته اشاره مي كنند كه به سمت ساختمان آجري مي روند. در حقيقت ساختمان محل زندگي اين سه جوان - كه قرار است تا زمان اكران فيلم مشخص نشود كجاست - يك ساختمان قديمي آجري است و به همين دليل، به اين سه نفر «پسران آجري» لقب داده اند.
مجيد قاري زاده كه هشتمين ساخته سينمايي اش را هشت سال بعد از آخرين كار سينمايي اش، «جواني» (۱۳۷۷)، آماده نمايش مي كند، درباره «پسران آجري» مي گويد: «خيلي با شرايط روز حركت نمي كنم. به همين دليل، با وجود موفقيت مالي فيلم هاي كمدي چند سال اخير، نمي خواستم كار تازه ام كمدي باشد. راه خودم را مي روم و دنبال كار خودم هستم. كارهاي من ملودرام خانوادگي هستند كه در آنها ارتباط بين افراد خانواده و بقيه آدم ها را به تصوير مي كشم. در اين جا ارتباط بين دو نسل را بررسي كرده ام؛ نسل ميان سال و نسل جوان. در اين جا با يك درد مشترك روبه رو هستيم كه دو نسل - پدر و پسر - با آن روبه رو هستند. اين بار جوان ها را در مقابل نسل بالاي ۴۰ سال مي بينيم. در فيلم تلاشم اين بوده كه ارتباط سالمي با تماشاگر برقرار كنم و احساس مي كنم كه اين اتفاق رخ مي دهد.»